___________________________________________________________________________

อาจจะเป็นจังหวะชีวิต หรือ ดีวีดีลิขิต

ในช่วงสิบวันที่ผ่านมา

ผมได้ดูหนังที่มีผู้หญิงเป็นตัวเอก เป็นตัวดำเนินเรื่อง ถึงสามเรื่อง

สวยลากไส้ (Sick Nurse) – ดีวีดีถูกลิขสิทธิ์ที่ยืนแผ่นเจ้านายมาดูแล้วยังไม่ได้คืน

แฝด (Alone) – ดีวีดีถูกลิขสิทธิ์ที่ฝากเจ้านายซื้อแต่ยังไม่ได้จ่ายตังค์

ดาเชโป้ ชมรมกิ๊กสาว (Dasepo Naughty Girl) – ดีวีดีแผ่นไม่ถูกลิขสิทธิ์แถมยังไม่มีสกรีนหน้าแผ่นที่ซื้อมาในราคาข้าวกระเพราไก่ราดไข่ดาว

สองเรื่องแรกขอละไว้ในฐานที่เข้าใจ เนื่องจากเจ้าของ blog ยังไม่ได้ทำการแนะนำ

ส่วน Dasepo Naughty Girl นั้นไม่ขอละไว้ ในฐานที่คาใจ

หนังเปิดเรื่องด้วยความแสบสันต์และโป๊งฉึ้ง ในแบบคุโรมาตี้ อย่างที่เจ้าของบล็อคได้ว่าไว้

แต่บางฉากบางตอนก็จิกกัดประเทศเกาหลีของตัวเองซะแสบสันต์และโป๊งๆฉึ้ง จนน้ำตาไหลซิบๆ

เช่นฉากในห้องเรียนวิชาประวัติศาตร์สังคมเกาหลี

ที่แฝงไว้ด้วย dialogue คมๆ (เลือดไหลซิบๆ) แต่กลับถูกนำเสนอในแบบลูกกวาดสีสวยใส

มันทำให้เรานึกถึงลูกอม super lemon สุดเปรี้ยวจี้ดเข็ดลิ้นในสมัยเด็ก

ในห้องเรียนเราจะได้พบกับอาจารย์หนุ่ม

ผู้ไม่ได้พกหนังสือหรือตำราใดๆมาสอน

แต่ดันมาพร้อมกระเป๋าที่บรรจุไว้ด้วยเครื่องแซ่ กระบอง และ อุปกรณ์ทรมานทางเพศครบครัน

อาจารย์ : ไหนหัวหน้าห้องลองยกตัวอย่างความภูมิใจแห่งประวัติศาสตร์ความเป็นเกาหลี?

หัวหน้าห้อง : เทควันโด ค่ะ

อาจารย์ : ถูกต้อง เทควันโด มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน และเป็นการต่อสู้ที่แสดงถึงความภาคภูมิของชาวเกาหลี

เด็กหลังห้อง : แต่อาจารย์ครับ เทควันโด้ มีรากฐานมาจาก คาราเต้ ของญี่ปุ่น นะครับ

หลังจากลูกอม super lemon สีเหลืองสดใสหมดรสหวาน มันจะพาเราไปสู่รสชาติที่แท้จริงแบบไร้น้ำตาลเคลือบ

หนังมุ่งโจมตีเราด้วยประเด็นหนักๆ ที่ประชดประชันถึงความภาคภูมิใจของการเป็นเกาหลีอย่างลวงๆ ได้อย่างแสบทรวง

ด้วยการถ่ายทอดถึง ประเทศเกาหลี (เทควันโด) ประเทศที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น (คาราเต้)

ประเทศผู้เคยตกเป็นเชลยสงคราม

ประเทศที่เพศหญิงต้องตกเป็นเครื่องมือระบายความไคร่ของทหารญี่ปุ่น (กล่องอุปกรณ์ sex toy ของอาจารย์)

หรือว่าสิ่งเหล่านั้นจริงๆแล้วล้วนเป็นรากฐานของวัฒนธรรมเกาหลีในวันนี้

วัฒนธรรมการมีชีวิตแบบสมยอมยอมรับสภาพการถูกกดขี่แบบไม่มีอารยขัดขืน (เฉกเช่นภาพของอาจารย์ masochism ผู้มีความสุขจากการถูกโบยด้วยแซ่ และกระบอง)

ดังนั้นเราจึงไม่ควรแปลกใจ ถ้าทุกสิ่งที่เราได้เห็นในวันนี้ ล้วนมีจุดประสงค์เพียงเพื่อเขี่ยลบกลบประวัติศาสตร์ความเจ็บป่วยของตน

เราจึงได้เห็นปรากฎการณ์ชาตินิยม

ข้ามบ้านข้ามเมือง ข้ามน้ำข้ามทะเล ข้ามหน้าข้ามตา อย่างทุกวันนี้

แต่อย่างไรก็ตาม ภาพรวมของหนังเรื่องนี้ ก็ไม่ต่างจากหนังอีกสองเรื่องข้างบน (สวยลากไส้ และ แฝด)

หนังแนว สวยลากไส้ แฝด และ Dasepo ที่มีผู้หญิงเป็นตัวดำเนินเรื่อง ที่ต้องต่อสู้เพื่อเป้าหมายบางอย่าง เราพอจะจัดกลุ่มให้เป็นหนังแนว Feminist ได้บ้างไหม (และถ้าผมจะทะลึ่งไปจัดให้มันไปอยู่ในหมวด Feminist แล้วผมจะโดนใครด่าว่าโง่ไหม)

หนังอย่างสวยลากไส้ ทำผมตื่นตามากกับเหล่าพยาบาลสาว ในครึ่งแรกของหนัง

กับแฝด ผมครื้นเคลงกับการโผล่ออกมาตามสูตรของผี ในครึ่งแรกของหนัง

และหนังอย่าง Dasepo ก็ทำผมเพลิดเพลินกับเทคนิคการเล่าเรื่องและการสร้างบุคลิคให้ตัวละครแบบเวอร์โคตรๆ ในครึ่งแรกของหนัง

แต่พลันฟ้าเปลี่ยนสี ลูกอมเปลี่ยนรส หนังเปลี่ยนแผ่น (vcd)

ในครึ่งหลัง

ผมสะอิดสะเอียนแนวอึ้งๆ กับการได้ล่วงรู้ความจริงของผีพยาบาลจอมจองเวรในสวยลากไส้

ผมเฉยชา กับหนังแนวไล่ฆ่าในแฝด (เอาผีของกูคืนมา)

ผมรู้สึกง่วงนอนกับการปราบอาจารย์ใหญ่ผู้ถูกผีงูยักษ์เข้าสิงใน Dasepo Naughty Girl

หรือว่าหนัง Feminist ทั้งสามเรื่อง จริงๆแล้วมันเป็นการจำลองการมีอยู่ของผู้หญิงบนโลกเล็กๆใบนี้

ผู้หญิงสวยเซ็กซี่ (ในสวยลากไส้)

ผู้หญิงมีความหลังน่าค้นหา? (ในแฝด)

ผู้หญิงวัยรุ่นแก่นเฟี้ยนจอมซ่า (ใน Dasepo)

ที่สุดแล้ว ถ้าได้ลองใกล้ชิด

เราจะได้เรียนรู้

ฉับพลันถ้าเราได้เจอผุ้หญิงคนใหม่ที่สวยกว่าใสกว่าและสดกว่า

ผู้หญิงที่เราเคยว่างามหนักหนา ก็ทำให้เราเบื่อขึ้นมาได้สะดื้อๆ

(อันนี้เจ้าของบล็อค pandadvd กระซิบบอกมา)

____________________________________________________________________________________

หมายเหตุท้ายเรื่อง: ถ้าคุณเป็นคนชอบดูหนังแผ่น คุณสามารถหาหนังดีดี หนังหายาก หนังประหลาดโลก หนังน่าลอง และหนังตลาด ในราคาหนังกระบะ ได้ที่ http://pandadvd.wordpress.com
บริหารงานและรับประกันคุณภาพโดย พี่โยหนังหน้าหล่อของสาวๆคนเดิม

และเดินออกไปกินเบียร์ชิวๆ ก่อนที่จะเลือกวันหยุดให้กับตัวเอง

คุณคิดดูผมรวยและเครดิตดีกว่าเขาแค่ไหน…”

คนเฝ้าล๊อบบี้โรงแรมที่อิตาลี

ไม่บ่อยนักที่ผมจะพบชาวตาน้ำข้าว ที่เข้าใจคำว่าร่ำรวยอย่างแท้จริง
ท่ามกลางฟองคลื่นของกระแสสังคม ที่ล่องลอยฟุ้งหลอกสายตา
พาเราว่ายดิ่งมุ่งหาแสงสว่างไปอย่างผิดทิศทาง…

มันเป็นช่วงคาบเกี่ยวของเส้นแหวงทางอารมณ์ ซึ่งตัดกับความสัมพันธ์ของ
ผมกับเพื่อนแบบผิดที่ผิดเวลา ทำให้ผมต้องมานั่งอยู่ตรงล๊อบบี้ตอนตี3กว่า

และบังเอิญเหลือเกินว่า การออกมานั่งสงบจิตใจข้างนอกห้องนั้น
ทำให้ได้สูดอากาศของความเงียบงัน กับความสงบอย่างเต็มปอด
อีกทั้งยังได้สนทนากับเพื่อนต่างวัย …ที่จู่ๆผมก็คิดถึงขึ้นมา

*(หมายเหตุ) ย่อหน้าต่อไป มีการพูดถึงบุคคลที่มีตัวตนจริงๆในสังคม กรณาใช้วิจรณญานในการอ่าน

ผู้ชายผมสีดอกเลาสูงวัย ใส่สูทสีนกเพนกวินท่าทางดูสบายๆ ยิ้มให้กับผม
ใบหน้าใต้หนวดของเขาก็ดูจะไม่ต่างกัน…เรากล่าวทักทายสั้นๆ

ก่อนที่ผมจะนั่งลงเขียนบทบันทึกของการเดินทาง

กาแฟไหม? ชายชราถาม

ไม่เป็นไรครับ…

ชาล่ะ?

ไม่เป็นไรครับ…

แน่ใจนะว่าไม่ต้องการอะไร..

ไม่ครับไม่…

โค๊ก?… น้ำเปล่า?

เอองั้นผมเอา..ชาก็ได้

อันที่จริงผมต้องการตัดบทสนทนาให้จบลงแค่นั้น แต่แล้วก็ยังอุตสาห์มีต่อ

ชาอะไร…อังกฤษ?

ครับ ขอบคุณ…

ด้วยความที่เป็นคนไทยผมเลยเกรงใจในทุกๆอย่าง ไม่เว้นแม้แต่บริกร

เขาบรรจงเสิรฟ์ถ้วยชาร้อน ลงบนโต๊ะกระจกเล็ก

ที่มีเนื้อที่พอจะวางถ้วยชาได้สามถ้วย แบบที่ไม่อึดอัดเกินไปนัก

คุณเป็นนักเขียนหรือ

เปล่าครับไม่ใช่..คือผมแค่ชอบเขียนน่ะครับ แต่ยังไม่เคยคิดหาเงินจริงๆจังจากอาชีพนี้..

จะเป็นไรไหมถ้าผมจะสูบบุหรี่ …เขาคาบบุหรี่สายตาหรี่ลง

ก่อนที่จะค่อยๆสูดม่านหมอกศีลธรรมเข้าปอด…

ก่อนที่จะปล่อยบรรยากาศอันหนักอึ้ง เป็นช่องว่างระหว่างเรา

เอ่อ…อืม สมองผมชะงักเมื่อเจออะไรแบบนี้ แม้ว่าจะเตรียมตัวมาแล้ว
แต่ก็ไม่คิดว่าจะจะเป็นถึงขนาดนี้

ทั้งๆที่ไปเที่ยวมาหลายสถานที่ แต่ต้องเจออะไรที่กดดันแบบนี้
ผมกลับเล่าอะไรไม่ออก แต่ถึงลิ้นของผมจะกระดกคำพูดออก
ผมก็คงไม่อยากเล่าอยู่ดี…

อำนาจทำให้เรามีสิทธิสามรถปฎิบัติต่อคนอื่น ได้อย่างไม่เทียมอย่างงั้นหรือ

…ผมใช้เสียงเงียบตอบ

เงินทองทำให้เราเป็นคนมากกว่าเขางั้นเหรอ…

…

ควยเหอะ เขาสบถ

…ฮ่าๆๆ

แม้ว่าจะเป็นงานที่อยากจะทำ ยิ่งในภาวะที่งานหายากเช่นนี้แล้ว
ทำให้เกิดอาการสองจิตสองใจมากๆ…

เอ้ามีอะไรจะถามพี่ไหม ถามพี่ได้หนึ่งคำถามอะไรก็ได้
อดีตดาราดังที่ผันตัวมาจับงานนิตยสาร และเปลี่ยนไลฟ์ไสตล์ตัวเองไปเรื่อยๆ
ที่มีชื่อเล่นขึ้นต้นว่า อ มีสระอุแล้วก็ไม้โท มอม้าตาม ถามผม

ทำไมพี่ตัดผมสั้นฮะ….

….คือพี่ร้อนน่ะคะและอยากมีสมองมั่ง

แสดงว่าที่ผ่านมา… ก็

ก็คงไม่พ้นการปฎิบัติต่อกัน การกระจายรายได้ทางอารมณ์
ความตกผลึกทางความจริงว่า ความรวย กับความสุขสุดท้ายแล้ว
มนุษย์เองก็เป็นตัวกำหนดของแต่ละคนขึ้นมา…
เราจะพอใจ หรือจะอะไรก็อยู่ที่เราอยู่ดี

หรือคุณคิดว่าไง…

เขาชักชวนชั้นมาเขียนหนังสือด้วยกันในบล๊อกประหลาดๆที่มีไว้เขียนถล่มประเทศเพื่อนบ้าน
“Let get out of this country : บทใหม่ของหนังสือ แนะนำการท่องเที่ยวเชิง
Negative thinking”

“ผมยกประเทศไทยให้คุณ”

ประเสริฐเหอะ!!

“แนะนำการท่องเที่ยวเชิง Negative thinking”

อยู่ดีๆก็มีคนมาชวนให้เขียนเรื่องให้ตัวเองไม่มีที่ซุกหัวนอน

“ผมยกประเทศไทยให้คุณ”

เอาเลยกู Let get out of Thailand กันเลย

หัวข้อนอกจากจะชวนให้ไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว
ยังชวนให้ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่กับทักษิณอีกด้วย

-Let get out of Thailand-

เยี่ยมมาก ให้ออกจากประเทศไทย แล้วแบบนี้กูจะไปอยู่ไหน?

.
.
.

จะว่าไปมันก็เป็นความผิดของชั้นเองนะ …
ที่ไม่เคยเดินทางไปต่างประเทศเป็นวรรคเป็นเวรเลยไม่มีเรื่องประเทศอื่นๆมาให้ติฉินนินทา

มันอาจดีก็ได้นะ …
การเขียนหนังสือกับพวกเขา
อาจเข้ามาเป็นปัจจัยที่ทำให้ชั้นต้องออกเดินทางไปต่างประเทศเห็นโลกภายนอกมากขึ้น
เพียงแต่ชั้นอาจไม่มีโอกาสกลับเมืองแม่อีกเลยก็เท่านั้น

.
.
.

อืม….
แต่จะว่าไป
ชั้นก็ไม่เคยมีNegative thinkingอะไรที่จะก่อให้เกิดอคติกับเมืองไทยเลยหนินะ
ชั้นว่าประเทสเราก็ดีออก
ไม่เห็นมีอะไรที่ชั้นรับไม่ได้เลย

รถติดชิบหาย ชั้นก็รับได้.

ค่าเงินไม่ทรงตัว ชั้นก็รับได้.

ปฎิวัติรัฐประหาร ชั้นก็รับได้.

BTSมาธนบุรี8ปีสร้างไม่เสร็จ ก็รับได้.

จะอะไรกันนักหนาเชียว~

รัฐธรรมนูญฉบับลงประชามติพิมพ์ผิดพิมพ์ตกเป็นวรรคเป็นเวร ชั้นยังรับได้เลย.

ไม่เห็นประเทศเราจะมีอะไรที่ชวนให้คิดเป็นNegative thinkingซะอย่างเดียว
ชั้นว่าเมืองไทยเป็นสถานที่ดีที่สุดในโลก
เพราะคงไม่มีที่ไหนอีกเเล้วที่คนรวยจะสามารถใช้ความเป็นอภิสิทธิชนได้ดีขนาดนี้
คงไม่มีที่ไหนอีกเเล้ว
ที่เราจะสนุกกับการถ่ายรูปกะรถถังกันได้แม้จะมีรัฐประหารกันอยู่
และคงไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่กะเหร่จะโด่งดังหยังกะข้าวหลามหนองมนหรือหอไอเฟลกรุงปารีสอย่างบ้านเรา

เมืองไทยอยู่สบายดี ชั้บชอบ ปิดหูปิดตานิดหน่อยก็อยู่ได้ ชั้นรักเมืองไทยจังเลย
เย้

ผมเดินเล่นวนอยู่ที่อินเดียเป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว ข้อมูลติดตัวเกี่ยวกับประเทศอินเดียที่พอจะมีให้เขียนเรื่องลงบล็อคไปวันๆ ก็เห็นจะมีแค่

ประเทศสาธารณรัฐอินเดีย ตั้งอยู่ในทวีปเอเชียใต้ มีภาษาหลักคือ ภาษาฮินดู และภาษาท้องถิ่นอีกกว่าร้อยภาษา

ประเทศอินเดียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 28 รัฐ (state)

มีเมืองหลวงชื่อ นิวเดลี
มีเมืองหลวงเก่าแก่ร้อยปี สมัยคนขาวเป็นพ่อ แขกดำเป็นเบี้ยชื่อ กัลกัตต้า
มีเมืองหลวงอุตสาหกรรมไอทีชื่อ บังกะลอว์
และมีเมืองหลวงทางเศรษฐกิจ และ ศูนย์กลางอุตสาหกรรมภาพยนต์ Bollywood ชื่อ มุมไบ

.

22 ปีในประเทศไทย

ผมเป็นคนไทย เกิดที่เมืองไทย เรียนหนังสือที่เมืองไทย พ่อแม่ก็เป็นคนไทย
ส่วนสถานะของปู่ย่า ตายาย
ถ้าความจำของผมยังไม่เลือน ผมคิดว่าพวกท่านเป็นบุคคลต่างด้าวทั้งคู่
ตอนเด็กๆผมเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน (สร้างความปลาบปลื้มให้พ่อแม่ และ คุณปู่ยา ตายาย ต่างด้าวของผมเป็นอันมาก)
เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน
ผมก็จำได้เพียงลางๆว่า

ช้างเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติไทย
(ในความเข้าใจของใครบางคน)
ส่วนครุฑนั้นเป็นตราประจำแผ่นดินไทย
(ที่ถูกต้องตามราชการ)

.

พญาครุฑคือไทย พญาครุฑคือใคร

ข้อมูลทางอินเตอร์เนทบอกผมเพียงคร่าวๆว่า

“ตามคติไทยโบราณ เชื่อว่าครุฑเป็นพญาแห่งนกที่เป็นพาหนะของ พระวิษณุ (พระนารายณ์) เชื่อว่าปกติอยู่ที่ วิมานฉิมพลี มีรูปเป็นครึ่งคนครึ่งนกอินทรี ที่ได้รับพรให้เป็นอมตะ ไม่มีอาวุธใดทำลายลงได้ แม้กระทั้งสายฟ้าของพระอินทร์ ก็ได้แต่เพียงทำให้เส้นขนของครุฑหลุดร่วงลงมาเพียงเส้นหนึ่งเท่านั้น”

ส่วนในตำนานของอินเดียก็เพิ่มเติมไว้อย่างน่าสนใจว่า ครุฑเป็นพี่น้องกับพญานาค (ตัวเหี้ยยักษ์)

“พญาครุฑ (Garuda) เป็นสัตว์กึ่งเทพ ในตำนานปรัมปราของอินเดีย ปรากฎในวรรณคดีสำคัญหลายเรื่องเช่น มหากาพย์มหาภารตะ เล่าว่า ครุฑเป็นพี่น้องกับพญานาค และทะเลาะเป็นศัตรูกัน”

พระวิษณุ (พระนารายณ์) คือใคร? พระอินทร์คือใคร?

คนไทยคือใคร? คนอินเดียคือใคร?

ครุฑและพยานาคเป็นพี่น้องที่มาจากกระบองไม้ไผ่บ้องเดียวกันอย่างนั้นหรือ?

.

จิ้งจกยักษ์ งูป่า ลิงแสม และ พญาครุฑ

สิ้นสุดแห่งการรอคอย Jurassic Park, Anaconda และ King Kong

โปรแกรมนี้เชิญพบกับ “ไอ้นกยักษ์กินคน” ที่สุดแห่งหนังแฟนตาซีล้ำๆ สเปเชี่ย(ล) เอฟเฟก ตระการตา”

.

.

พญาครุฑในป่าหิมพานต์

ผมเองก็ไม่แน่ใจนักว่าเหตุผลที่มีการซื้อลิขสิทธิ์หนังเรื่องนี้มาฉายที่อินเดีย โดยให้เสียงพากษ์เป็นภาษา Telegu *

เป็นเพราะประวัติศาสตร์ส่วนตัวของพญาครุฑ ที่ทั้งไทยและอินเดียได้แบ่งปันความเชื่อมโยงในบางมิติร่วมกัน

หรือเป็นเพราะ

ตุ๊กตานกยักษ์เป่าลมทำออกมาได้ดูหน้าภูมิฐาน

หรือบางอย่างทางรสนิยมการดูหนัง (Taste)

ถ้าการวิ่ง (วิ่งขึ้นเขา..ลงห้วย) เป็นอัตลักษณ์อย่างหนึ่งของภาพยนตร์อินเดีย

หนังเรื่องนี้ก็น่าจะตอบโจทย์ รสนิยมการบริโภคภาพของ คนอินเดียน่องโต บางกลุ่มได้เกือบครบสมบูรณ์

(ผมยังไม่ได้ดูหนัง แต่ขอเดาเอาเองว่าในหนังเรื่องนี้จะต้องมีฉากตุ๊กตาเป่าลมเมากัญชา บินอาละวาด ไล่ฆ่า มนุษย์โลก (คนไทย) ตามทฤษฏี natural selection ของ Charles Darwin ที่กล่าวไว้ในทฤษฎีว่า only the strongest will survive – และก็แน่นอน มนุษย์โลก (คนไทย) ก็ต้อง
วิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่งวิ่ง วิ่งหนีเอาตัวรอด โดยไม่ต้องมีทฤษฎีใดๆมารองรับ)

.

.

*ภาษาประจำชาติของอินเดียคือภาษา Hindi ส่วนภาษา Telegu เป็นภาษาประจำรัฐ อันดราประเทศ (Andhra Pradesh)

.

ถ่ำเล็กๆในป่าไพร

ภาพยนตร์เรื่อง Garuda ถูกฉายอย่างจำกัดโรงเงียบๆ อยู่โรงเดียวในประเทศอินเดีย

.

ประเทศสาธารณรัฐอินเดีย ตั้งอยู่ในทวีปเอเชียใต้ โดยมีพื่นที่ 3,287,590 ตารางกิโลเมตร
มีภาษาหลักคือ ภาษา ฮินดี และภาษาท้องถิ่นอีกกว่าร้อยภาษา

ประเทศอินเดียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 28 รัฐ(state)

เมืองที่ Garuda ฝังตัวฉายนั้นชื่อว่า Tadepallegudem

ซึ่ง

อยู่ห่างจาก เ มื อ ง ห ล ว ง ชื่อนิวเดลี 1800 กิโลเมตร

อยู่ห่างจาก เ มื อ ง ห ล ว ง เก่าร้อยปีสมัยคนขาวเป็นพ่อแขกดำเป็นเบี้ยชื่อกัลกัตตา 1150 กิโลโมตร

อยู่ห่างจาก เ มื อ ง ห ล ว ง อุตสาหกรรมไอทีชื่อบังกะลอว์ 850 กิโลเมตร

และยัง

อยู่ห่างจาก เ มื อ ง ห ล ว ง ทางเศรษฐกิจและศูนย์กลางอุตสาหกรรมภาพยน ตร์Bollywoodชื่อว่ามุมไบ 1050 กิโลเมตร

.

บทสรุปความเยิ่นเย้อในสวนหลังบ้าน

เอาเข้าจริงๆแล้วผมก็ไม่มีทางรู้หรอกว่า หนังเรื่องนี้มันจะทำเงิน หรือ ได้รางวัล อะไรที่นี้ไหม

ด้วยความเคารพ

ในความรู้สึกส่วนตัว

ผมหวังแค่เพียงว่า

หลังจากหนังไทยเรื่องนี้ฉายจบ Garuda หรือ พญาครุฑ ของเรานั้น คงจะไม่มีสถานะเป็นเพียงแค่

พี่น้องกับพญานาค (……)

ในสายตาของคนที่มีความผูกพันธ์กับพญาครุฑไม่แพ้เรา
.
.
.
.
.

Garuda อีกหนึ่งสินค้า OTOP ไทยที่คนไทยควรภาคภูมิใจ

หรือคุณว่าไง

ว่าความขี้เกียจ และเบื่อหน่ายกับช่วงชีวิต

ไปช่วงหนึ่ง ในขณะที่พำนักอาศัยอยู่ที่ซิดนีย์

เลยหยุดจรดนิ้วลงบนแป้น เพื่อควานหาสรรสาระ

แต่กลับเอานิ้วไปไล่จิ้มเอวสาวๆ ไล่ความเหงาแทน(วิ่งไล่จับ)

แล้วก็เติมเชื้อเพลิงโดยน้ำยอดข้าว เพื่อให้ไม่รู้สึกว่าอยู่ในหน้าเหงามากนัก

อย่างไรก็ตาม่พลังสุราก็ยังให้พลังงาน ผมไปได้ไม่ไกลนัก

มักตกอยู่ประมาณหนึ่งชั่วคืน ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น

จนกระทั่ง…

เมื่อรู้ตัวว่าจะกลับไทย ก็เลยเอาซะนับถอยหลัง

แดกเหล้าสั่งลา..เมา เมาทุกวัน

เมาจนกระทั่งถึงขั้นตกเครื่องบิน

ไม่วายยังอุตสาห์มีการเฉลิมฉลองการตกเครื่องบินครั้งแรก!!!!

(ขออนุญาตใส่เครื่องหมายตกใจเกินความจำเป็น)

เหี้ยนห่า กูมันจะชิวเกินไปหรือเปล่าหนอ

แต่เพื่อความไม่ประมาทคืนนี้เลย ต้องเพลาลง3ใน10ส่วน

เพื่อที่จะได้ตื่นแต่เช้า กันความเบื๊อกระลอกสอง

เข้าแทรกทะลักทะลวงให้เราต้องค้างเติ่ง

อยู่ที่ออสอีกเดือน

โดยเกินกว่าเหตุ…..(เพราะไม่มีตั๋วบินกลับ)

แต่จนแล้วจนรอด เราก็เอาชีวิตมาทิ้งทุ่นถึงไทยได้ในที่สุด…

กลับมาไม่มีรีรออยู่ไทย 10วัน เรามีmission

คือบินต่อไปยังยุโรป โดยมีเวลาให้เจ็ดวัน

ขอวีซ่า และมันต้องผ่านพอดี เราจึงจะสมารถบินได้

อย่างทันท่วงที และแผนเที่ยวที่คิดมาเป็นปีจะไม่ล้ม

และเที่ยวได้โดยสวัสดิภาพ

(อย่างรายการเกมโชว์อันนึง ที่แม่งแข่งทีข้ามโลกโหกูจะคลั่ง)

ซึ่งตรงนี้กูขอข้ามมาถึงตอนอยู่สวีเดนเลยแล้วกัน ตัดฉากกัน

พรึ่บพรั่บแบบหนังของ เควนติน เลย

ขี้เกียจเล่าว่าหลอกลวงเจ้าหน้าที่อย่างไร ให้ได้ผลภายใน7วัน

ซึ่งบทสรุปการขอวีซ๋านั้น จะออกพร้อมกับซีดีเดโม่

น้องซอนญ่า โกอินเตอร์ ซึ่งท่านสามรถไปหาจับจองกันเอง

ได้ในภายหลัง

ฉันใดก็ฉันนั้น …

วินาทีที่ได้อยู่สวีเดนนั้น ยาวนานมากกว่าที่อื่นบนโลก

กลางวันในฤดูร้อนจะยาวนานกว่าปกติ

แต่ก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก ไม่แปลกใจเลยว่า

ทำไมคนแสกนดิเนเวีย ถึงมีความเจริญทางด้านดนตรี

เป็นอันดับสามของโลก รองจากอเมริกา และ ญี่ปุ่น

พวกเพลงindie popเติิบโตง่ายในพื้นที่ความเป็นอยู่แบบ

ไปวันๆแบบนี้นี่เอง อากาศก็สัปดนพอเหมาะ

ขออนญาตยกตัวอย่างให้ฟัง หนึ่งชุด

เพื่อความเข้าใจ อันเรียบง่าย

นายโยเห็นแดดออกตอนบ่าย ในฤดูร้อนของประเทศสวีเดน

เขาคิดว่าอากาศดีกำลังชักชวน ให้ออกไปข้างนอก

คิดได้ดังนั้นจึงตามใจอากาศ แต่เมื่อมาถึงที่ป้ายรถเมล์

เขาก็พบว่าถึงแดดจะร้อน แต่ลมก็กลับเย็นเหี้ยๆ

เขาจึงเดินกลับไป เอาเสื้อกันหนาว…

เมื่อเขาเดินลงมาจากโรงแรม และไปที่ป้ายรถเมล์อีกครั้ง

เขาก็พบว่าฝนเทตกลงมาแล้ว แบบกระหน่ำ

summer sales พอลองตั้งใจฟังก็พบว่า

มันเสียงดังงเป็น คูส คูสเลย…

(คูสคูส เป็นเสียงฝนตกหนัก ไมไ่ด้เกี่ยวอะไร

กับผู้ชายชื่อ ฮารูกิ มูราคามิิ)

เนื่องจากเสื้อกันหนาว ไมไ่ด้กันฝน

เขาจึงเดินกลับเข้าโรงแรม และคิดว่า…

นี่ก็เป็นวันเบื๊อกๆอีกหนึ่งวัน

กรุณาดูรูปประกอบ

แล้วจะพบว่ามันไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลย!!!

กลับมาเรื่องเดิม

ชีวิตที่สวีเดนนั้นค่อนข้างอ้อยอิ่ง และเหงาเงียบเหมือน

หนังของพี่หว่อง รถแรง(คาร์ไว)

((ถ้าไม่ขำ))

…อนุญาตให้โห่ไล่เบาๆในใจได้สามที

บ้านเรือนที่นี่ปลูกห่างกัน หนึ่งช่วงคนไม่ดูดบุหรี่วิ่งจนเหนื่อย

หรือห่างมากนั่นเอง

บางทีนี่อาจจะเป็นความเจริญ…

ผู้คนนิยมสัญจรโดยการใช้จักรยาน ซึ่งดูจากลักษณะพื้นถนน

ที่มันใช้งานแล้ว เราสามรถแกล้งตายกลางถนนกันได้

คนละราวๆสองชั่วโมงอย่างสนุกสนาน

บางทีนีก็่อาจจะเป็นความเจริญ…

ป้าแก่สุดหยิ่ง ถ้าลุกให้นั่งจะถือเป็นการสบประมาท ด่าทอริ้วรอยบนใบหน้า

ราวกับด่าเค้าว่า (นรึงกรำเนียนชีก๊าชูกาเอะเต้) เป็นภาษาเกาหลี

แปลได้ความว่า มึงน่ะแก่แล้ว ไม่มีใครต้องการมึงแล้ว

รถเมล์ผู้เที่ยงตรงอย่างกับท่านเปาขับเอง มาตรงเวลาเผง

ถ้าตีนมึงเพิ่งจะเหยียบขึ้นได้ข้างเดียว มึงอาจจะโดน

ที่ประหารหัวบานประตู สับเท้าหลอก

และขับหนีมึงหน้าตาเฉย

บางทีนี่ก็อาจจะเป็นความเจริญ

ที่นี่เริ่มทำงานกันสิบโมงเลิกห้าโมงอย่างเคร่งครัด

ถ้ามึงยังยืนกรานจะเดินโฉบอยู่ในร้าน มึงจะโดนยามมาไล่อย่างไร้เยื่อใย

แม้ว่าร้านนั่นจะเป็น LV ก็ตามที เหมือนกับว่าที่บ้านแม่ง

มาเรียกกลับไปดูใจบุพการีอันเป้นที่รักทุกๆวัน..

….นี่ก็คงเป็นความเจริญ

ร้านเหล้าที่นี่ เปิดกันในมหาวิทยาลัยเลย

โดยมีมหาวิทยาลัยเป็นเจ้าของ มิใช่เอกชน

ที่มาหลอกลวงจำ้จ้วงเอาแต่ผลกำไร

จากวัยรุ่นไร้สติ

และเหมือนกับนักการเมืองบางคน

ที่ออกหน้าว่าทำความดีระดับชาติ

แต่ตัวเองกลับไม่มีชาติจะให้อยู่

นี่ก็อาจจะเป็นความเจริญ
ที่นี่ใส่ชุดอะไรขึ้นรถเมล์ก็ได้ จะเปลือยนมหรือถุงเท้ายาน

ทุกอย่างตามสบาย แต่งตามใจขึ้นได้ทั้งนั้น

สวัสดิการดีมากเรียนฟรีตลอดชีวิต

แน่นอนรวมทั้งชาวต่างชาติอย่างเราๆด้วย..

ก๊อกน้ำเปล่าที่นี่สะอาด และน้ำเย็นนี่เย็นกว่าน้ำที่แม่งขายๆ

บ้านเราซะอีก คร้้้้งหนึ่งผมมีโอกาสได้พูดคุยกับคนทำงาน

ด้านวิทยาศาสตร์และสิ่งแวดล้อม

เขาบอกว่าน้ำคลองที่นี่สะอาดมากดื่มกินได้เลย

ไม่ต้องกรอง โอ้ววว !!!

จากการเฝ้าสังเกตุการค้นพบว่า นี่คือความเป็นอยู่ของพวกเขา

ในปัจจุบัน ที่ไมได่้จู่ๆมาพัตนาแต่เป็นกันมาแต่โบราณกาลแล้ว

คนสวีเดนมีคติว่า ยิ่งทำงานเยอะยิ่งต้องจ่ายภาษีเยอะ

คือมึงยิ่งทำงานก็ยิ่งจนและเหนื่อยฟรีเท่านั้นเอง

คนที่นี่เลยค้นพบความพอเพียง โดยใช้เวลาไปวันๆกับการอาบแดด

ทั้งวัน กินข้าวนั่งคุย และก็ดื่มกัน ให้หมดไปหนึ่งวัน

ไม่ต้องทะเยอทะยาน ไม่ต้องฝันให้มากนัก

ไม่แน่ใจว่าเรื่องแบบนี้มันดีรึเปล่า แต่อยู่ไปซํกพัก

ก็รู้สึกว่าความสบาย นี่มันก็ไม่เลวนักนะ

นี่ก็เจริญอีกแล้ว!!!

มานั่งคิดอีกที บางทีเรื่องเหล่านี้อาจจะไม่ใช่

เรื่องความเจริญ…

แต่เป็นเรื่องของการใช้ให้เป็น

และถ้ามันไม่ใช่

คงเป็นเราต่างหาก…ที่ล้าหลังไปเอง

นานเลยทีเดียว……

ยัง……กูยังไม่ตาย…..อย่าดีใจจนออกนอกหน้ากันเยี่ยงนั้น

…เก็บนิดนึง…..

เกือบเดือนกับโรงเรียนใหม่……สังคมใหม่ที่ไม่ค่อยโสภา

สถาพร…

แต่คิดว่าเริ่มชินแล้ว….เลยสามารถมีอารมส์

มาถ่ายทอดออกอากาศได้….

ก้าวเข้าโรงเรียนปุ๊บ….เมิงเจอสิ่งมีชีวิตเหี้ยไร

เมิงต้องสวัสดี….พูดเฉยๆไม่ต้องถึงกับก้มกราบ…

เมิงต้องสวัสดีทุกคน….ไม่ว่าเมิงจะรู้จักหรือไม่รู้จัก.

….ผู้ปกครอง ภารโรง คนมาขอเข้าห้องน้ำเหี้ยไร

กูหวัดดีหมด…..เค้าบอกเป็นการสร้างความเคยชินไว้……

เผื่อให้เป็นคนมีสัมมาคาระวะ….

บางคนถึงขั้นลืมตัวไปหวัดดีคนบนรถไฟ…..อายมั้ยนั่น……….

วันแรก….คาบแรก……….กับวิชาmusic theory…

หึหึหึ…..กูใบ้แดก…..กุญแจ ซอล ฟา มี

กุญแจเต็มหัวกูเลย…..

แล้วแม่งศัพท์เหี้ยซำเตรียง….กูกดดีเอสจนแบตแทบหมด…

……..งงชิบหาย……

ความวัวไม่ทันหาย….ความควายมาแทรกซะแรงเลยกับวิชาที่2Ear training

พระเจ้าจ๊อดมันให้กูเรียนรหัสมอส…..กูแทบจะโทรเรียก

ทาทามาร้องคู่….ไม่….จังหวะนั้นกูไม่ขำ….

รหัสมอส….กูไม่ได้เป็นทหาร….มึงจะให้กูเรียนไปทำม๊ายยยยยย…..ไอ้เหี้ย…..

กูติ๊สแตกก……..หลับแม่งเลย…สัด……

.มึงส่งสารกันให้พอ……ห่า…..

ตื่นมาเรียนคาบ3กับวิชาworking skill

เดินเข้าไปกูนึกว่ากูมาประกวดเดอะสตาร์…..โต๊ะยาวด้านข้าง

….ผู้หญิง1คนกับผู้ชาย2คน….

แล้วมันก็ให้ทุกคนออกไปร้องเพลงบนเวทีคนละหนึ่งเพลง….

สัด……นี่มันเดอะสตาร์ชัดๆ……อีเหี้ยยยยยยยยยย…….

กูอยากจะจองตั๋วกลับไทยซะบัดเด๋วนั้น….

เมิงเข้าใจอารมณ์ป่าววะ…..แบบ…..ไอ้ห่าวันแรก….

เพื่อนกูก็ไม่มี…..ไม่โดนผีสิงก็บุญแล้ว….

เมิงยังจะให้กูออกไปทำเหี้ยไรเด่นๆเยี่ยงนั้น……

กูไม่เคยคิดว่ากูเป็นคนขี้อายจนกระทั่งวันนี้….

……..กูเป็นคนขี้อายเว่ยเพื่อนๆ……

แล้วไอ้เหี้ย…กูจะร้องเพลงอะไรล่ะ…..เพลงญี่ปุ่นกูก็รู้จักมั้ยล่ะ

……คันจืกูก็อ่านไม่ออก…..เอางัยดี…

เอาวะ…..เล่นเพลงฝรั่งละกัน….ภาษาอังกิดพวกแม่งฟังไม่ออกหรอก….

สำเนียงดีก็เป็นเลิศแล้ว……จบไปกับเพลงcomplicated

เยสแม่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน…………….

กูโคตรกริบ…….จังหวะนั้นสมองตื้อตันไม่ได้ยินเหี้ยไรทั้งนั้น….

แล้วกูก็สมองตันกลับบ้านไปทั้งหยั่งงั้น…….กูกริบ……

กูกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย…..

วันที่2วิชาแรกperformance…..กูเห็นเวทีกูก็รู้ชะตากรรมละ……

ถูกต้อง…..รอ้งสดไม่มีแบ๊กกิ้งแทร็ค…..ไม่ใช้สลิงไม่มีตัวแสดงแทนเลยมึง….

จัดไปกับเพลงcan’t take my eye off of you

เวอร์ชั่นบาลลาร์ต….

วิชาต่อมา…..voice traingกูนึกว่ามาเรียนเพาะกาย…..

ซิตอัพ วิดพื้น ลุกนั่ง ท่าเหี้ยไรแปลกๆมาหมด….

ล่าสุดlevel up ถึงขั้นสะพานโค้งร้องเพลง….พ่อเมิงตายยยยยยยยยยยยยยยยย

หลังจากปวดร้าวกล้ามเนื้อจากวิชาเพาะกาย แล้วมาปวดร้าวจิตใจต่อกับPC

personal counselingเป็นการเทรนเสียงตัวต่อตัว กับอาจารย์ที่ปรึกษา….

แล้วไอ้เหี้ย…มาถึงจารย์บอกว่าคนไทยหรอ….เนี่ยเคยไปเที่ยวไทยมา…

โดนขโมยกระเป๋า…พาสปอร์ต กระเป๋าตัง ตั๋วเครื่องบินอะไรไปหมดเลย…..

ตอนนั้นแย่มากๆเลย…ที่ไทยอันตรายจังเนอะ….ฐานิศราอยู่กรุงเทพหรอ…

กรุงเทพอันตรายมั้ย….กูก็….เอ่อออออ……ก็อันตรายอ่ะค่ะ…..

อาจารย์รีบสวนมาเลย…ใช่มะ….ไทยอันตรายเนอะ…

เนี่ยตอนนั้นลำบากมากเลยกว่าจะกลับญี่ปุ่นได้วุ่นวายมาก…ไทยไม่มีที่ปลอดภัยหรอ…

ทำไมล่ะ…ทำไมตอ้งเจอด้วยเนี่ย…เลยไม่อยากไปไทยอีกเลย….

ไอ้เหี้ย…พูดซะกูแทบจะไปตามเอากระเป๋ากลับมาให้มัน…ห่า…กูเอาไปซะที่ไหนล่ะ..

กูแม่ง…..เริ่มเดือด……

” ครูซวยงัย “

อีเหี้ยยยยยยยย…นี่เมิงพูดซะอย่างกะประเทศไทยเป็นสนามรบ…

ทั่วโลกแม่งก็มีที่ที่อันตรายทั้งนั้นแหละอีห่า….เพียงแต่เมิงเลือกจะไปที่ไหน…

ญี่ปุ่นก็ปลอดภัยเหลือเกินแหม…..ห่านนนน……..ซวยแล้วเสือกโบ้ย….

สาดดดดดดดดดด….แล้วจารย์แม่งโคตรโหดอ่ะ…

คือกูเสียเซ้ลกับสำเนียงญี่ปุ่นกูไปเลย…..

สำเนียงญี่ปุ่นกูนี่เหี้ยมากแล้วอ่ะ….

เค้าบอกว่ากูมีปัญหากับตัว ta

กูมักจะออกเสียงเป็น ทะ แต่คนญี่ปุ่นจะออก ตะ…..ไม่ใช่ ทะ….

แล้วเมิงเข้าใจฟีลร้องเพลงป่ะ….มันก็ไปเรื่อยๆพริ้วไปกับทำนอง…..

พอ ทะ ปุ๊บ…..มือมารมาเลย…..หยุด……..ร้องใหม่ตั้ง้กะแรก………

เยสเคร่ก………..กูก็เสียเซ้ลมาระวังเรื่องสำเนียง….พอสำเนียงไม่ผิด…..

มือก็ยังมาอยู่…………..หยุด……ร้องใหม่…..สำเนียงแบบเมื่อกี๊แต่เอาฟีลแบบตอนแรก….

เยสสสสสสสสสส…………..กรูไม่ได้เจอแค่ครูเป็ด ….ห่าน ไก่ เหี้ยไรมารวมกันที่อีนี่คนเดียวเลย…

…….วันอังคารเป็นวันที่กูต้องใช้พลังงานเยอะมาก………….

วันที่3ของอาทิตย์…แหกขี้ตามาฮิปฮอปแด๊นคลาส…..

พ่อเมิง…..6โมงเช้า…แม่ง…เช้ากว่าแอโรบิคสวนลุมอีกไอสาดดดดดดดดดดดด…..

กูไปถึงเดินไปบอกอาจารย์ว่าไม่สบาย….แล้วกูก็ไปนอนหลังห้องทันที….

หลังจากนั้นกูก็ดรอปวิชานี้ไปเลย….เมิงจะบีทเร้าใจกูแค่ไหนก็ไม่ไหว….

อีเหี้ยนวิชาเมื่อวานก็จะตายห่ายังเสือกต้องตื่นมาแด๊นมึงอีก…..พอ…พอ…..

ต่อด้วยวิชาภาษาอังกฤษ น่ารัก หวานเย็น…

Hello….How r u?

Am ok!….What is your favorite singer?

Blablablabla…….

กู……..หลับ…………….โดยละม่อม…..

ต่อด้วยวิชาmusic industry

ดีเอสกูเหนื่อย……บอกได้แค่นี้…..

วันพฤหัสเริ่มมึนด้วยวิชาmusic historyก็ดี…ได้ฟังเพลงเก่าๆ…

เอลวิส เพรสลี่ไรเงี้ย…..แต่ไอ้พวกผีนี่แม่งไม่เรียนจิงๆอ่ะ….

แม่งนั่งหันหลังคุยกันอย่างไม่แยอาจารย์….

อาจารย์คนนี้แม่งก็ไอ้เหี้ยเอ๊ย….แซวกูจังวะ……..ชอบแซวออกอากาศ…โคตรเหี้ย…

“เอ่อ….สำหรับคนที่หยิบโทรศัพออกมาดูบ่อยๆนะคับ….

เอ่อ…แค่เอาออกมาดูเวลาก็ไม่เป็นไรหรอกนะ…แต่ว่า….เอ่อ….

ในห้องเรียนมีน้องนาฬิกาแขวนอยู่ตรงนั้น…ก็สามารถดูเวลาได้นะ…

เพราะฉะนั้นมือถือก็ไม่จำเป็นต้องเอาออกมานะคับ”….

คือกูเมลล์คุยกะเพื่อน…..กูผิดเอง…..

“เอ่อ…แล้วก็คนที่ฟังไอพอดหรืออะไรก็ตามนะคับ……

เอาหูฟังเสียบไว้ที่หูเนี่ย….ถึงจะไม่ได้ฟังก็เหอะ……

แต่เสียบไว้อย่างงั้นครูถือว่าฟังอยู่นะคับ….สำหรับคนที่ห้อยไว้ที่คอเฉยๆ…

เซฟคับเซฟ…….(หันมาพยักหน้าให้กูเหมือนกูทำความดีเหี้ยไรซักอย่าง) “

โคตรเหี้ยเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ต่อด้วยวิชาvoice trainingมันมาอีกละ….

แต่ไม่โหดเท่าเดิม…..อันนี้เป็นการฝึกพลังจากภายใน….

หายใจอยู่นั่นอ่ะ……อานาปาณสติ….

จนกูจะโสดาบันละ…..แต่ก็ชิวๆอาจารย์สวย…..กูชอบ…..

วันศุกร์….สุข สู๊ขขขขขขข สุข

voice traingเป็นการเทรนสำเนียงอังกิด….

โดยให้ร้องเพลงอังกิด….ทุกอาทิต….

กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆกรูเปรมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม……

ญี่ปุ่นแม่งตายยยยยยยยยยยยยย…..กร๊ากกกกกกกๆๆๆๆ…………

เข้าใจความรู้สึกกูรึยังล่ะสาดดดดด…..ฮ่าๆๆๆๆๆ

ทุกวันศุกร์กูเป็นพระเจ้า……กร๊ากๆๆๆๆๆ

แต่ไม่ได้…….กรูจะพยายามเป็นพระเจ้าทุกวัน…..

ตอนนี้ความใฝ่ฝันสูงสุดคือ……ร้องเพลงวณิพกพเนจร ของคาราบาว…ที่โรงเรียน

ตอนนี้กูยังทำไม่ได้…กูยังเป็นแค่มด ปลวก….

คอนเซปเดียวกะป้าเบิร์ด…….ถ้าดังแล้วเมิงจะร้องเพลงเหี้ยไรก็ได้……แนวนั้น…..

หึหึหึหึ…….รอก่อนคับพี่น้องงงงงงงงงงงค้าบบบบบบบบบ

ในชุดประจำชาติอันสุดแสนจะลุ่มล่ามอยู่บนยอดเขา

เป็นภาพที่แสนจะคุ้นตา

แต่คำพูดไม่คุ้นหูที่ไถ่ถามถึงประเทศไทย

ทำให้ผมต้องหยุดจ้องความเคลื่อนไหวบนจอโทรทัศน์

“ที่ประเทศของคุณยังมีระบบ Dowry อยู่ใช่ไหม” (Dowry = เงินทองหรือทรัพย์สินที่ฝ่ายหญิงใช้เพื่อเอาไปขอผู้ชายแต่งงาน)

ใช่ผมรับคำ แต่ Dowry ของประเทศผมผู้ชายเป็นฝ่ายมอบให้แก่ฝ่ายหญิงนะ

………………………………………

ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินจากเพื่อนอินเดียมาว่า

การใช้ทรัพย์สินขอผู้ชายของผู้หญิงอินเดีย (Dowry) นั้น

ตอนนี้เป็นเรื่องผิดกฎหมาย รัฐบาลจะเอาผิดกับผู้ชายที่เรียกรับเงินสินสอด

ในรอบขวบปีที่ผ่านมา ผมได้รับการ์ดแต่งงานอย่างน้อยก็สิบใบ

หลังจากเอ่ยแสดงความยินดี ตามธรรมเนียมนิยม

ผมก็อดไม่ได้ที่ถามต่อว่า แล้วคุณสองคนพบกันได้อย่างไร

แม้จะไม่ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็เกือบ ที่ผมได้ยินคำตอบว่า

“It’s an arranged marriage”

แม้จะไม่เคยแต่งงาน แต่ผมก็เชื่อว่า การแต่งงาน

โดยการจับคู่จากพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายนั้น

จะดูจากสถานะทางสังคม และ สถานภาพทางการเงิน

ของอีกฝ่ายเป็นหลัก

คนใกล้ตัวผมเคยบอกไว้ว่า การจีบและพูดคุยหยอกล้อ

ระหว่างชายหญิง เป็นเรื่องต้องห้ามทางวัฒนธรรม ส่วนการแต่งงานนั้นเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่จะจัดหาให้

แม้คำของคนๆเดียวจะไม่สามารถเหมารวมพฤติกรรม

ของคนทั้งประเทศได้ แต่เท่าที่ได้สัมผัส

น่าแปลกผมเลือกที่จะเชื่อมากกว่าไม่เชื่อ

การเรียกร้อง Dowry ของฝ่ายชายยังมีอยู่

แม้ว่ารัฐบาลจะออกกฎหมายมาห้าม

แต่กฎหมาย หรือ ความเชื่อทางวัฒนธรรม

อย่างไหนจะมีความแข็งแรงทางสังคมมากกว่ากัน

บางทีผู้ชายอินเดียอาจจะอยากถามกลับไป

ถึงคนที่ตั้งกฎหมายดังๆว่า

“แล้วตัวคุณเองหละ ตอนแต่งงานได้ Dowry มากี่ล้าน?”

ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย ถ้าไม่ไปถามคนที่แต่งงานแล้ว

หรือ กำลังจะแต่ง ต่อหน้าตำรวจ

ว่าคุณได้ Dowry เท่าไหร่

และสำหรับผู้หญิงที่ต้องการแต่งงาน เพียงแค่มีทรัพย์สินขึ้นต่ำ

สองสามแสน ก็พอที่จะไปสู่ขอ ดาวน์สามี ขนาดบุคคลชนชั้นกลาง ออกมาจากโชว์รูมแถวศูนย์วัฒนธรรมได้

(แต่พ่อแม่ฝ่ายชายจะรับข้อเสนอดาวน์ต่ำ

ผ่อนนานหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่อง)

ครั้งหนึ่งในวงสนทนา เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง

กล่าวกับผมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “I’m 1 crore man” ค่าตัวหรือมูลค่าทางสังคมของผู้รับเหมาที่ขาดความรับผิดชอบ

มีมูลค่าสูงถึง 10 ล้าน ในขณะที่เงินเดือนของ นศ. จบใหม่

เริ่มต้นเพียง 4000

คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชายทุกคนพร้อมจะถูกตั้งค่าหัว

ในเมื่อความเชื่อที่ว่า คนที่ไม่มี Dowry สิแปลก

คนอื่นเค้าจะมองว่าผมผิดปกติ

ผมมีอะไรบกพร่องหรือปล่าว ยังคงอยู่

เท่าที่นึกได้ การนอนกับคนแปลกหน้าอาจจะมีข้อดีอยู่บ้าง

แต่ การแต่งงานกับคนแปลกหน้าแทบจะไม่มีข้อดีใดๆเลย

เพราะในที่สุดแล้วการแต่งงานมันก็จะไม่ใช่เรื่องของคนสองคนอีกต่อไป

อย่าเสียเวลาหาคำตอบเลยว่า

การแต่งงานของคนสองคนที่ผ่านกระบวนการจัดตั้ง

และคัดสรรโดยผู้ปกครอง นั้นจะมีข้อดีอันใด

มันไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว

ถ้ามี

มันคงจะมีความหมายไม่มากไปกว่าการเสียว

จนถึงจุดสุดยอดทางสังคม

( Social Orgasm ) ของพ่อแม่ ทั้งสองฝ่าย

…………………………………………………….

ภาพบนหน้าจอมืดดับลง

ละครบนจอโทรทัศน์จบลงแล้ว

แต่สำหรับชีวิตจริง

ผมก็แค่หวังว่า

ผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่สะดุดสาหรี่ลื่นตกเขา ไปก่อนวัยอันควร

ก็เท่านั้นเอง

อิดฉาแม่งว่ะกูก็อยากไป…. ”
ถูกต้อง…กูมาอยู่ที่ประเทศแห่งความเจริญรุ่งเรือง…

แฟชั่นแม่งฟรีสไตร์อิสระเหี้ยๆ…ทุกทุกคนborn to be free

เย่…..ต่อไปนี้กูจะชิ๊ว….กูจะชิวววววววว……..
นั่นคือความคิดของคนส่วนใหญ่ที่ยังไม่เคยมา…

และกู…ก็เป็นหนึ่งในนั้น….สัดเอ๊ย……

ต่อไปนี้จะเป็นความเป็นจิงที่กูเจอมา….

เด็กและสตรีมีครรภ์ควรระวังเยาวชนอายุต่ำกว่า18

ควรมีผู้ปกครองให้คำปรึกษา….

ประเทศญี่ปุ่น….เย่….ทุกทุกคนบอร์นทูบีฟรี!!!!!!ฮิ้ววววว…..
ฟรีก็เหี้ยละ….ตอนนี้ใครแพล่มประโยคนี้ออกมา

กูกับเหล่าผองเพื่อน จะวิ่งไปกระทืบหน้าแม่งระบาย

ความเก็บกดซักสองทีแรงๆ….

กูมาอยู่ที่นี่ปีกะอีกต๋อยนึง….หลายต่อหลายครั้งที่กฎระเบียบ

ของคนชาติหุ่นยนต์บีบบังคับให้กูกับเพื่อน ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ…..

ป๊ากับแม่…ถ้าอ่านอยู่ก้อยขอโทษ…ก้อยไม่มีทางเลือก…ฮือออ…..

เวลาเที่ยงคืนกว่า…เพื่อนไต้หวันมากดออด…ได้เวลาแล้วสินะ

….เหี้ยเอ๊ย……เอาวะกูไม่มีทางเลือก….

กูและมันปั่นจักรยานขาสั่นออกมาในยามราตรี….

อากาศหนาวใช้ได้ประกอบกับอาการตื่นเต้น…

ทำให้กูกะเพื่อนกูยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่….ใกล้ถึงที่หมายแล้วว่ะ

…..เฮ้ย….เอางัย…..เปลียนใจยังทันนะเว่ย…..

สัดเอ๊ยแต่กูไม่มีทางเลือกนี่หว่า…. ถ้าไม่ทำพวกกูจะแย่นะเว่ย….

ห่าเอ๊ย…. เวลาอันน้อยนิดบีบคั้นให้กูต้องตัดสินใจ…จังหวะนั้น

กูรู้สึกเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องตัดเส้นชะนวนระเบิด….

มันเป็นความรู้สึกที่เหี้ยจิงๆ……เอาวะไอ้เหี้ย!!!!
ถุงพลาสติกใบใหญ่ในมือกูถูกโยนไว้ที่หน้าร้านขายของ

ที่มีถุงขยะใบเล็กใบน้อยวางอยู่ก่อนบ้างแล้ว…..

แล้วทำไงต่อล่ะ…ปั่นดิเหี้ยเอ๊ย…..

กูรีบสับขาระวิงปั่นจักรยานออกจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด…

ก่อนที่จะมีใครมาเห็นกูกับเพื่อนร่างใหญ่ของกู…………

กลับมาถึงห้องด้วยอาการหอบแดก….จิบโค้กให้หายกระหาย….

แล้วกูก็มานั่งคิด….“ไอ้เหี้ยเอ๊ย…..กูแค่ออกไปทิ้งขยะ

ทำไมกูรู้สึกเหมือนกูไปส่งฝิ่น!!!” ใช่เว่ย….กูกะเพื่อนแค่ออกไปทิ้งขยะ…

เพราะกูไม่รู้จะไปทิ้งที่ไหนเนื่องจากอพาร์ทเม้นกูไม่มีที่ให้ทิ้ง…..

เหี้ยเอ๊ย….แล้วกฎมณเทียลบาลที่นี่เขียนไว้ว่าต้องทิ้งขยะตามวันที่กำหนด….. ซึ่งกูก็ไม่รู้ว่าแค่ทิ้งขยะแค่นี้มึงต้องดูฤกษ์กันด้วยหรอวะ

ไอ้เยดเครก…. วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำ..พระจันเต็มดวงเอาเว่ย

ฤกษ์ดีออกไปเก็บขยะเว่ย!!!

พ่อมึงตายป่ะ….ที่ไทยแม่งทิ้งกันสนุกสนาน

จนจะกลายเป็นประเพณีอยู่ละ….เชี่ยเอ๊ย….

นี่เป็นแค่กฎระเบียบ..ไม่ใช่สิ…กฎหมายเล็กๆอันนึง

ที่กูไม่ชินขั้นรุนแรง…..

อีกเรื่องที่กูไม่ค่อยสบอารมณ์….ไม่ทราบว่า

ด้วยสภาพภูมิประเทศหรือเหี้ยอะไรดลบันดาลให้บ้านเรือนญี่ปุ่น สร้างกำแพงได้บางเฉียบขนาดนั้นจนผ้าอนามัยยี่ห้อนึง

ได้ไอเดียไปทำผ้าอนามัยบาง1มิลลิเมตร

ใส่แล้วรู้สึกสบายเหมือนไม่ได้ใส่….ถูกต้อง…

คอนเซ็ปเดียวกัน…..กำแพงบางเหมือนไม่มี…..

คะรวยเถิด…..จะตดจะเรอเหี้ยไรนี่แม่งได้ยินกันหมด….
“เมื่อกี๊…..เสียงใช้ได้เลย….รัวเชียวเป็นร็อคแอนด์โรวเลย

…..ท้องอืดใช่ม้า ….อ่ะ…นี่ยา….ของเค้าดีนะ…

เอาไปกินซะจะได้หาย” …….กูว่าอีกหน่อยคง

มีเหตุการณืนี้เกิดขึ้นอ่ะ……

เฮ้ย……อย่าพึ่งหาว่ากูเว่อร์…..กูพูดจิง

…..กูโดนด่ามาหลายรอบละ….ไม่ใช่กูตดนะเว่ย….

คือกูก็นะ…สังคมดีงัย….เพื่อนๆมาปาร์ตี้…แดกเหล้าเมามาย….

ถูกต้องแดกเหล้าต้องมาพร้อมเสียงหัวเราะเฮฮา..

.และไม่มีการอั้นแน่นอน….

เพราะพวกกูไม่มีลิมิตชีวิตเกินร้อยกันอยู่ละ….มาเลย…..

“เบาๆหน่อย….หนวกหู” ข้างห้องตะโกนด่ามาแบบเวอร์ชั่นฮาร์ดคอ

…..กูแม่งส่างเลย…ไอ้เหี้ยเอ๊ย…

กูรีบเรียกลิมิตกูกลับมาเลยเพราะเดี๋ยวกูจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน….

จังหวะนั้นกูรู้สึกผิดมาก….. ออกแนวเสแสร้งเป็นคนดี…

ก็เงียบปากและเลิกปาร์ตี้กันไป

แบบใส่เสื้อเอวลอยหลายสีรมบ่จอย ลิฟกับออยเดินแยกย้ายกันไป…..

ครั้งแรกเว่ย…กูโดนด่า…โอ้วววววโน่ววววว……

กูเขียนจดหมายไปขอโทดเค้าเลยนะเว่ย…. ว่าเออกูขอโทดกูยังไม่ชินกับสังคมอนามัยของญี่ปุ่น

ที่กินนมเข้านอนกันตั้งกะสองทุ่ม…. กูเลยเสียงดังไปหน่อยถ้ามีไรที่กูเกินเลยไปก็บอกก็เตือนด้วย

…เห็นมั้ยมึง…..กูสุภาพสุดๆ…… อาทิตย์ถัดมา

“หนวกหูเว่ย” คราวนี้มาแบบแบล็คเมทท่อล……เยสแม่นี่

….ปาร์ตี้กูก็ไม่มี…. กูแค่ชิวๆกับพี่กูแดกเบียขำๆจะเสียงดังอะไรขนาดนั้น….. อันนี้มึงหูดีเกินไปละสัด…ไม่ใช่ความผิดกูละไอ้เหี้ย…

เห็นหงอหน่อยเอาใหญ่เลยไอ้เหี้ยแก่นี่…..

หลังจากวันนั้นกูก็เรียกแม่งว่าลุงป้าหน้าส้นตีน….

กูไม่รู้ว่าหน้าตาเค้ามีง่ามนิ้วหรืออะไรรึป่าวแต่กูรู้สึกว่า

สันดานแบบนั้นเหมาะสมกับชื่อนี้ที่สุด…..

แล้วขอโทดพวกมึงเคยออกจากบ้านกันมั่งหรือไม่…..

กูเห็นมึงอยู่บ้านกันตลอด….กูอยากเห็นหน้าตาลูกหลานมึงจิงๆ

…..สัดเอ๊ย…. หรือมึงวันวันไม่ทำเหี้ยไร

คอยนั่งฟังกูอย่างเดียวเลยป่ะเนี่ย…..ไอ้ห่าเอ๊ย…..

กูเริ่มเดือดๆๆๆๆๆ……. รู้สึกว่ากูถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวจนกูพยายาม

หาอุปกรณ์เหี้ยไรมากมายที่จะสามารถทำให้กูเป็นห้องเก็บเสียง…..

หาหาไป…แม่ง….แพงนะเว่ย….ทำไมต้องเป็นกูวะ…

ให้ไอ้เหี้ยแก่นั่นหาเดะวะ….เออออออออออ……..

แล้วกูก็ตาสว่างค้นพบสัจธรรมว่าเมิงจะด่าก็เรื่องของมึง….

ด่าได้ด่าไปไอ้สัด…. อาจมีถึงขั้นโทรเรียกตำรวจ

เพราะกูเคยโดนไอ้เหี้ยลุงแก่คนนึง จะโทรเรียกตำรวจมาจับ

กูข้อหาเสียงดังหน้าเซเว่น…พ่อมึงตายเหอะ

(แก่หัวโล้นขนาดนั้นกูก็ว่าพ่อมันก็คงตายไปแล้วล่ะ)…

ที่นี่เป็นแบบนี้เว่ย…..เอะอะเรียกตำรวจ….

เรียกตำรวจเรียกตำรวจ……..กรี๊ดๆๆๆๆกลัวที่สุดเลยคุณตำรวจ….. คะรวยเถอะคับ…..เมิงเรียกมาเลย….ในโรงพักมีกี่คนมึงเกณฑ์

มาเลยนะ…. ภารรงภารโรงเหี้ยไรเอามาให้หมด

กูชอบคนในเครื่องแบบ….

กูไม่ได้ฆ่าใครซะหน่อยอีเหี้ย…..

“ก้อยแม่งติดคุกตลอดชีวิตข้อหาเสียงดังหน้าเซเว่นว่ะ”

….กูว่าเหตุการณ์นี้คงไม่มีแน่นอน….ที่นี่มึงจะทำเหี้ยไร

ก็ดูเสียงดังไปหมด… จิงๆไม่ใช่เพราะมึงเสียงดังหรอก

….แต่เป็นเพราะข้างนอก

มันเงียบตะหาก….. แม่งเงียบจิง……

เหี้ยเอ๊ยกูนึกว่าตี3…จิงๆแค่2ทุ่ม….ห่าเอ๊ย….

มันเลยทำให้มึงกลายเป็นคนเสียงดังไปโดยปริยาย…..

ด้วยระบบการดำรงชีวิตแบบนี้

ทำให้กูเริ่มรู้สึกแย่กับประเทศบอร์นทูบีฟรีของกู….

ทำให้กูเปลี่ยนทัศนคติและมุมมองอะไรหลายๆอย่างในชีวิต

…..อาทิเช่น….
เมื่อก่อนเห็นเด็กญี่ปุ่นปั่นจักรยานสามล้อแก้มแดงน่ารัก……

.อู้ยยยย…เด็กญี่ปุ่นน่ารักแก้มแดง….ฮิ้วๆๆ…..ถ่ายรูปๆ
เด๋วนี้…..เด็กวัยเท่าคนเดิมเลยนั่งแก้มแดงปั่นจักรยาน………

สัดเอ๊ยเมิงรีบๆปั่นเลยนะ…. ตอนนี้เมิงยังเด็กมึงยังมีโอกาสปั่น….

เป็นไปได้มึงปั่นไปให้ถึงฮอกไกโดเลยจะดีมาก….

เด๋วมึงโตมึงก็ไม่ได้ปั่นเล่นหน้าชิวแบบนี้แล้ว…

มึงดูหน้าพ่อแม่มึงดิ…..หน้าหงิกเป็นส้นตีน

นั่งรอมึงปั่นอยู่โน่นน่ะ….

เด๋วอีกหน่อยมึงก็โตมาใช้ชีวิตเป็นหุ่นยนต์

เหมือนไอ้หน้าส้นตีนตรงนั้นอ่ะ…..

…..เฮ้อ……กูสงสารมึงว่ะ…..นี่คือมุมมอง

ในตอนนี้ที่กูมีต่อเด็กญี่ปุ่น…..

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนละกันชิวๆ……มีอีกเพรียบ

…..ว่างๆส่งโปสการ์ดมาได้นะ….เพราะกูนั่งดูตู้จดหมายว่างๆ

ของกูทุกวัน จนเพื่อนหอเดียวกันสมเภชแทบจะส่งมาให้กูเอง…..

สมเภชก้อยเขียนโปสการ์ดหาก้อยสิครับ……
แต่เด๋วก่อนถ้าคุณส่งภายในสิบนาทีนี้ ฟรีทันทีลายเซ็นลุงป้าหน้าตีน….
ระวังของลอกเลียนแบบลุงป้าของแท้ต้องไม่ออกไปข้างนอก

Thanisara
Ekkushido KG(206)
1 Kamikengyocho, Tanaka, Sakyoku
Kyoto, Japan 606-8215

บังเอิญเหลือเกินที่คนพบสมุดลึกลับเป็นเพียงแค่นักศึกษาวิชากฎหมาย นามว่า ไลท์ (ไลท์ในความหมายของLight = แสงสว่าง ความสว่างไสว , Rights = ความถูกต้อง) เท่านั้น

แรกเริ่มเดิมที่นั้นไลท์ใช้สมุดเดทโน๊ต เพื่อลงโทษ (ในความหมายของการทำให้เทียนไขแห่งอายุสิ้นดับ) เหล่าอาชญากรในสายตาของไลท์ ผู้ที่กฎหมายไม่สามารถหาเหตุเอาผิดได้เท่านั้น

กลุ่มคนส่วนใหญ่เชื่อว่าการกระทำของ คิระ (หรือตัวของไลท์) นั้นเปรียบเสมือนการถือกำเนิดของศาสดาองค์ใหม่ผู้ที่นำแสงสว่างมาสู่มวลโลก

1000 ปีก่อนพุทธกาล

ศาสนาเก่าแก่ที่สุดของโลกได้ถือกำเนิดขึ้น

ศาสนาฮินดู

ชาวฮินดูเชื่อว่ามีเทพเจ้าสูงสุด 3 องค์ พระพรหม (ผู้สร้างโลก) พระศิวะ (ผู้ทำลาย) และ พระนารายณ์ (ผู้ปกป้องรักษาโลก)

รัฐอันดราประเทศ (Andhra Pradesh) ณ.ปัจจุบัน

ในบางช่วงบางตอนของเศษขี้เลื่อยทางความคิด ผมแอบคะนึงไปเองว่า การใช้ศาลเตี้ยลงโทษคนที่มีความผิด และในตอนท้ายรวมไปถึงคนที่มาทำให้ตัวเองระคายเคืองของคิระ (หรือคือไลท์)

หรือแท้จริงแล้วชื่อ “คิระ” จะไม่ได้เกิดจากการเล่นตลกของภาษาจากคำว่า “คิลเลอร์” (killer) แต่มาจากคำว่า “ศิวะ” (พระศิวะ พระผู้ทำลาย)

ถ้าเป็นเช่นนั้นการกระทำทุกอย่าง เช่นการฆ่าคนตามใจนึก หรือแม้แต่การกำหนดชีวิตคนอื่นตามประสงค์ของคิระนั้น มันต่างกันหรือไม่กับเรื่องชนชั้นวรรณะในอินเดีย คนอินเดียเชื่อว่าการแบ่งชนชั้นวรรณะนั้นเป็นประสงค์ของพระเจ้า

วรรณะกษัตริย์ วรรณะพราหมณ์ วรรณะแพทย์ วรรณะศูทร และ จัณฑาล

ถ้าการเลือกเกิดและเลือกวรรณะเป็นสัมปทานผูกขาดของพระศิวะ (พระเจ้า)

(สาบานได้ว่าในนาทีนี้ผมเห็นภาพพระศิวะกำลังเขียนชื่อคนในวรรณะศูทร และจัณฑาล ลงในสมุดเดทโน๊ต)

คนที่เกิดมาในวรรณะศูทร และ จัณฑาล ก็เท่ากับว่าถูกกำหนดให้เป็นเบี้ยล่างทางสังคม เสมือนตายทั้งเป็นตั้งแต่วันที่เริ่มหัดหายใจ แล้วใช่หรือไม่

Where do we go, nobody knows

Don’t ever say you’re on your way down, when..

God gave you style and gave you grace

And put a smile upon your face, on yeah

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนเป็นประสงค์ของพระเจ้า (God) หรือแท้จริงแล้วเป็นเพียงท่าสับขาหลอกของมวลเหล่าซาตาน (Killer)

Where do we go, nobody knows

Don’t ever say you’re on your way down, when..

God gave you style and gave you grace

And put a smile upon your face, oh yeah

ทันทีที่เพลงนี้ถูกบรรเลงซ้ำอีกครั้ง ผมเห็นบุคคลที่ชื่อว่าพระเจ้า หันมาแสยะยิ้มให้กับคนทั้งโลก