เดอะยุ่น

“ ไอก้อยมันไปเรียนญี่ปุ่นแล้วว่ะ….สาดเอ๊ย…

อิดฉาแม่งว่ะกูก็อยากไป…. ”
ถูกต้อง…กูมาอยู่ที่ประเทศแห่งความเจริญรุ่งเรือง…

แฟชั่นแม่งฟรีสไตร์อิสระเหี้ยๆ…ทุกทุกคนborn to be free

เย่…..ต่อไปนี้กูจะชิ๊ว….กูจะชิวววววววว……..
นั่นคือความคิดของคนส่วนใหญ่ที่ยังไม่เคยมา…

และกู…ก็เป็นหนึ่งในนั้น….สัดเอ๊ย……

ต่อไปนี้จะเป็นความเป็นจิงที่กูเจอมา….

เด็กและสตรีมีครรภ์ควรระวังเยาวชนอายุต่ำกว่า18

ควรมีผู้ปกครองให้คำปรึกษา….

ประเทศญี่ปุ่น….เย่….ทุกทุกคนบอร์นทูบีฟรี!!!!!!ฮิ้ววววว…..
ฟรีก็เหี้ยละ….ตอนนี้ใครแพล่มประโยคนี้ออกมา

กูกับเหล่าผองเพื่อน จะวิ่งไปกระทืบหน้าแม่งระบาย

ความเก็บกดซักสองทีแรงๆ….

กูมาอยู่ที่นี่ปีกะอีกต๋อยนึง….หลายต่อหลายครั้งที่กฎระเบียบ

ของคนชาติหุ่นยนต์บีบบังคับให้กูกับเพื่อน ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ…..

ป๊ากับแม่…ถ้าอ่านอยู่ก้อยขอโทษ…ก้อยไม่มีทางเลือก…ฮือออ…..

เวลาเที่ยงคืนกว่า…เพื่อนไต้หวันมากดออด…ได้เวลาแล้วสินะ

….เหี้ยเอ๊ย……เอาวะกูไม่มีทางเลือก….

กูและมันปั่นจักรยานขาสั่นออกมาในยามราตรี….

อากาศหนาวใช้ได้ประกอบกับอาการตื่นเต้น…

ทำให้กูกะเพื่อนกูยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่….ใกล้ถึงที่หมายแล้วว่ะ

…..เฮ้ย….เอางัย…..เปลียนใจยังทันนะเว่ย…..

สัดเอ๊ยแต่กูไม่มีทางเลือกนี่หว่า…. ถ้าไม่ทำพวกกูจะแย่นะเว่ย….

ห่าเอ๊ย…. เวลาอันน้อยนิดบีบคั้นให้กูต้องตัดสินใจ…จังหวะนั้น

กูรู้สึกเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องตัดเส้นชะนวนระเบิด….

มันเป็นความรู้สึกที่เหี้ยจิงๆ……เอาวะไอ้เหี้ย!!!!
ถุงพลาสติกใบใหญ่ในมือกูถูกโยนไว้ที่หน้าร้านขายของ

ที่มีถุงขยะใบเล็กใบน้อยวางอยู่ก่อนบ้างแล้ว…..

แล้วทำไงต่อล่ะ…ปั่นดิเหี้ยเอ๊ย…..

กูรีบสับขาระวิงปั่นจักรยานออกจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด…

ก่อนที่จะมีใครมาเห็นกูกับเพื่อนร่างใหญ่ของกู…………

กลับมาถึงห้องด้วยอาการหอบแดก….จิบโค้กให้หายกระหาย….

แล้วกูก็มานั่งคิด….“ไอ้เหี้ยเอ๊ย…..กูแค่ออกไปทิ้งขยะ

ทำไมกูรู้สึกเหมือนกูไปส่งฝิ่น!!!” ใช่เว่ย….กูกะเพื่อนแค่ออกไปทิ้งขยะ…

เพราะกูไม่รู้จะไปทิ้งที่ไหนเนื่องจากอพาร์ทเม้นกูไม่มีที่ให้ทิ้ง…..

เหี้ยเอ๊ย….แล้วกฎมณเทียลบาลที่นี่เขียนไว้ว่าต้องทิ้งขยะตามวันที่กำหนด….. ซึ่งกูก็ไม่รู้ว่าแค่ทิ้งขยะแค่นี้มึงต้องดูฤกษ์กันด้วยหรอวะ

ไอ้เยดเครก…. วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำ..พระจันเต็มดวงเอาเว่ย

ฤกษ์ดีออกไปเก็บขยะเว่ย!!!

พ่อมึงตายป่ะ….ที่ไทยแม่งทิ้งกันสนุกสนาน

จนจะกลายเป็นประเพณีอยู่ละ….เชี่ยเอ๊ย….

นี่เป็นแค่กฎระเบียบ..ไม่ใช่สิ…กฎหมายเล็กๆอันนึง

ที่กูไม่ชินขั้นรุนแรง…..

อีกเรื่องที่กูไม่ค่อยสบอารมณ์….ไม่ทราบว่า

ด้วยสภาพภูมิประเทศหรือเหี้ยอะไรดลบันดาลให้บ้านเรือนญี่ปุ่น สร้างกำแพงได้บางเฉียบขนาดนั้นจนผ้าอนามัยยี่ห้อนึง

ได้ไอเดียไปทำผ้าอนามัยบาง1มิลลิเมตร

ใส่แล้วรู้สึกสบายเหมือนไม่ได้ใส่….ถูกต้อง…

คอนเซ็ปเดียวกัน…..กำแพงบางเหมือนไม่มี…..

คะรวยเถิด…..จะตดจะเรอเหี้ยไรนี่แม่งได้ยินกันหมด….
“เมื่อกี๊…..เสียงใช้ได้เลย….รัวเชียวเป็นร็อคแอนด์โรวเลย

…..ท้องอืดใช่ม้า ….อ่ะ…นี่ยา….ของเค้าดีนะ…

เอาไปกินซะจะได้หาย” …….กูว่าอีกหน่อยคง

มีเหตุการณืนี้เกิดขึ้นอ่ะ……

เฮ้ย……อย่าพึ่งหาว่ากูเว่อร์…..กูพูดจิง

…..กูโดนด่ามาหลายรอบละ….ไม่ใช่กูตดนะเว่ย….

คือกูก็นะ…สังคมดีงัย….เพื่อนๆมาปาร์ตี้…แดกเหล้าเมามาย….

ถูกต้องแดกเหล้าต้องมาพร้อมเสียงหัวเราะเฮฮา..

.และไม่มีการอั้นแน่นอน….

เพราะพวกกูไม่มีลิมิตชีวิตเกินร้อยกันอยู่ละ….มาเลย…..

“เบาๆหน่อย….หนวกหู” ข้างห้องตะโกนด่ามาแบบเวอร์ชั่นฮาร์ดคอ

…..กูแม่งส่างเลย…ไอ้เหี้ยเอ๊ย…

กูรีบเรียกลิมิตกูกลับมาเลยเพราะเดี๋ยวกูจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน….

จังหวะนั้นกูรู้สึกผิดมาก….. ออกแนวเสแสร้งเป็นคนดี…

ก็เงียบปากและเลิกปาร์ตี้กันไป

แบบใส่เสื้อเอวลอยหลายสีรมบ่จอย ลิฟกับออยเดินแยกย้ายกันไป…..

ครั้งแรกเว่ย…กูโดนด่า…โอ้วววววโน่ววววว……

กูเขียนจดหมายไปขอโทดเค้าเลยนะเว่ย…. ว่าเออกูขอโทดกูยังไม่ชินกับสังคมอนามัยของญี่ปุ่น

ที่กินนมเข้านอนกันตั้งกะสองทุ่ม…. กูเลยเสียงดังไปหน่อยถ้ามีไรที่กูเกินเลยไปก็บอกก็เตือนด้วย

…เห็นมั้ยมึง…..กูสุภาพสุดๆ…… อาทิตย์ถัดมา

“หนวกหูเว่ย” คราวนี้มาแบบแบล็คเมทท่อล……เยสแม่นี่

….ปาร์ตี้กูก็ไม่มี…. กูแค่ชิวๆกับพี่กูแดกเบียขำๆจะเสียงดังอะไรขนาดนั้น….. อันนี้มึงหูดีเกินไปละสัด…ไม่ใช่ความผิดกูละไอ้เหี้ย…

เห็นหงอหน่อยเอาใหญ่เลยไอ้เหี้ยแก่นี่…..

หลังจากวันนั้นกูก็เรียกแม่งว่าลุงป้าหน้าส้นตีน….

กูไม่รู้ว่าหน้าตาเค้ามีง่ามนิ้วหรืออะไรรึป่าวแต่กูรู้สึกว่า

สันดานแบบนั้นเหมาะสมกับชื่อนี้ที่สุด…..

แล้วขอโทดพวกมึงเคยออกจากบ้านกันมั่งหรือไม่…..

กูเห็นมึงอยู่บ้านกันตลอด….กูอยากเห็นหน้าตาลูกหลานมึงจิงๆ

…..สัดเอ๊ย…. หรือมึงวันวันไม่ทำเหี้ยไร

คอยนั่งฟังกูอย่างเดียวเลยป่ะเนี่ย…..ไอ้ห่าเอ๊ย…..

กูเริ่มเดือดๆๆๆๆๆ……. รู้สึกว่ากูถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวจนกูพยายาม

หาอุปกรณ์เหี้ยไรมากมายที่จะสามารถทำให้กูเป็นห้องเก็บเสียง…..

หาหาไป…แม่ง….แพงนะเว่ย….ทำไมต้องเป็นกูวะ…

ให้ไอ้เหี้ยแก่นั่นหาเดะวะ….เออออออออออ……..

แล้วกูก็ตาสว่างค้นพบสัจธรรมว่าเมิงจะด่าก็เรื่องของมึง….

ด่าได้ด่าไปไอ้สัด…. อาจมีถึงขั้นโทรเรียกตำรวจ

เพราะกูเคยโดนไอ้เหี้ยลุงแก่คนนึง จะโทรเรียกตำรวจมาจับ

กูข้อหาเสียงดังหน้าเซเว่น…พ่อมึงตายเหอะ

(แก่หัวโล้นขนาดนั้นกูก็ว่าพ่อมันก็คงตายไปแล้วล่ะ)…

ที่นี่เป็นแบบนี้เว่ย…..เอะอะเรียกตำรวจ….

เรียกตำรวจเรียกตำรวจ……..กรี๊ดๆๆๆๆกลัวที่สุดเลยคุณตำรวจ….. คะรวยเถอะคับ…..เมิงเรียกมาเลย….ในโรงพักมีกี่คนมึงเกณฑ์

มาเลยนะ…. ภารรงภารโรงเหี้ยไรเอามาให้หมด

กูชอบคนในเครื่องแบบ….

กูไม่ได้ฆ่าใครซะหน่อยอีเหี้ย…..

“ก้อยแม่งติดคุกตลอดชีวิตข้อหาเสียงดังหน้าเซเว่นว่ะ”

….กูว่าเหตุการณ์นี้คงไม่มีแน่นอน….ที่นี่มึงจะทำเหี้ยไร

ก็ดูเสียงดังไปหมด… จิงๆไม่ใช่เพราะมึงเสียงดังหรอก

….แต่เป็นเพราะข้างนอก

มันเงียบตะหาก….. แม่งเงียบจิง……

เหี้ยเอ๊ยกูนึกว่าตี3…จิงๆแค่2ทุ่ม….ห่าเอ๊ย….

มันเลยทำให้มึงกลายเป็นคนเสียงดังไปโดยปริยาย…..

ด้วยระบบการดำรงชีวิตแบบนี้

ทำให้กูเริ่มรู้สึกแย่กับประเทศบอร์นทูบีฟรีของกู….

ทำให้กูเปลี่ยนทัศนคติและมุมมองอะไรหลายๆอย่างในชีวิต

…..อาทิเช่น….
เมื่อก่อนเห็นเด็กญี่ปุ่นปั่นจักรยานสามล้อแก้มแดงน่ารัก……

.อู้ยยยย…เด็กญี่ปุ่นน่ารักแก้มแดง….ฮิ้วๆๆ…..ถ่ายรูปๆ
เด๋วนี้…..เด็กวัยเท่าคนเดิมเลยนั่งแก้มแดงปั่นจักรยาน………

สัดเอ๊ยเมิงรีบๆปั่นเลยนะ…. ตอนนี้เมิงยังเด็กมึงยังมีโอกาสปั่น….

เป็นไปได้มึงปั่นไปให้ถึงฮอกไกโดเลยจะดีมาก….

เด๋วมึงโตมึงก็ไม่ได้ปั่นเล่นหน้าชิวแบบนี้แล้ว…

มึงดูหน้าพ่อแม่มึงดิ…..หน้าหงิกเป็นส้นตีน

นั่งรอมึงปั่นอยู่โน่นน่ะ….

เด๋วอีกหน่อยมึงก็โตมาใช้ชีวิตเป็นหุ่นยนต์

เหมือนไอ้หน้าส้นตีนตรงนั้นอ่ะ…..

…..เฮ้อ……กูสงสารมึงว่ะ…..นี่คือมุมมอง

ในตอนนี้ที่กูมีต่อเด็กญี่ปุ่น…..

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนละกันชิวๆ……มีอีกเพรียบ

…..ว่างๆส่งโปสการ์ดมาได้นะ….เพราะกูนั่งดูตู้จดหมายว่างๆ

ของกูทุกวัน จนเพื่อนหอเดียวกันสมเภชแทบจะส่งมาให้กูเอง…..

สมเภชก้อยเขียนโปสการ์ดหาก้อยสิครับ……
แต่เด๋วก่อนถ้าคุณส่งภายในสิบนาทีนี้ ฟรีทันทีลายเซ็นลุงป้าหน้าตีน….
ระวังของลอกเลียนแบบลุงป้าของแท้ต้องไม่ออกไปข้างนอก

Thanisara
Ekkushido KG(206)
1 Kamikengyocho, Tanaka, Sakyoku
Kyoto, Japan 606-8215